کتاب زندگی با پیکاسو

من پابلو پیکاسو را به هنگام اشغال فرانسه، در ماه مه ۱۹۴۳ ملاقات کردم. بیست‌ویک سال داشتم و حس می‌کردم نقاشی زندگی من خواهد شد. ژنویو یکی از دوستان شبانه‌روزی‌ام که اهل مونپلیه بود، یک ماهی نزد والدين من مانده بود و یک چهارشنبه‌ای با او و الن کونی" هنرپیشه، رفتیم شام بخوریم. رستوران کوچکی بود در سمت چپ رودخانه سن، رستوران کاتالان در کوچه گران - آگوستنه

تازه نشسته بودیم که پیکاسو را برای اولین بار دیدم. او سر میز کناری با گروهی از دوستانش شام می‌خورد: مردی که نمی‌شناختم و دو زن. یکی از زن‌ها ماریلور بود، ویکنتس نوآی که بانوی الهام‌بخش سوررئالیست‌ها بود، صورت کشیده‌ای داشت، کمی ازدست‌رفته بود و موهایش را به طرز پیچیده‌ای آراسته بود و مرا به یاد تک‌چهره لوئی چهاردهم می‌انداخت که ریگو کشیده بود. در آن دوران هنوز نقاشی نمی‌کرد، اما نوشته کوتاه شاعرانه‌ای چاپ کرده بود به نام برج بابل.

متن فوق قسمتی از کتاب زندگی با پیکاسو است. این کتاب توسط فرانسواز ژیلو تالیف و به همت لیلی گلستان ترجمه شده و در انتشارات آگاه به چاپ رسیده است.