اگر رسالت شعر بیدار کردن ما میبود، هرآینه میبایست از سالها پیش بیدار شده باشیم. تنی چند بیدار شدهاند، نباید منکر این امر بود. اما اکنون موضوع این است که همه مردم – بیدرنگ – بیدار شوند، اگرچه خطر نابودشدنشان در میان باشد. بیشک، انسان هرگز از میان نخواهد رفت، اما فرهنگ، تمدن و طرز زندگی از میان خواهد رفت. و هنگامیکه این مردگان بیدار شوند، چنانکه باید این واقعه رخ دهد، شعر موضوع و جوهر زندگی خواهد شد... درباره رمبو چه باید بگویم! رمبو ستاره است! مخترع و مبدع زبان تازهای به نام شعر است. گویی که پیش از او شاعری نبوده است. هیچکس، حتی دستفروشان هم نمیتوانند از نفوذ او دور بمانند. وی از نژادی دیگر، از فضایی دیگر بود، نیمه خدایی بود که برای تعلیم ما در روی زمین مأوی گرفته بود... پاکی رمبو، در آن درجه آشتیناپذیری که به همه آثار خود داده است، از هر جای دیگر نمایانتر است. گوناگونترین صنوف معنی حرفهای او را دریافتهاند و درنیافتهاند. در دم، میتوان مقلدهای وی را پیدا کرد. تا آنجا که من میتوانم ببینم، چه با سمبولیستها و چه با سوررئالیستها هیچوجه اشتراکی ندارد. پدر بسیاری از مکتبها است، اما با هیچیک از این مکتبها، قرابتی ندارد. استعمال غريب رمز و کنایه و تصویر و تشبیه، از ناحيه او، ضامن نبوغ او است... متن بالا قسمتی از کتاب عصر آدمکشها است که توسط هنری میلر نوشته شده و به همت عبدالله توکل در 211 صفحه ترجمه شده و در انتشارات دوستان به چاپ رسیده است.