انتشارات علمی و فرهنگی

انتشارات علمی و فرهنگی از آن دسته از نشرهای نادری است که توانسته چند سال پس از جنگ جهانی دوم شروع به کار کند و  همه‌ی فراز و نشیب‌های سیاسی و اجتماعی را تاب بیاورد و تا امروز  به فعالیت خود ادامه دهد. هسته‌ی اولیه‌ی این نشر «بنگاه ترجمه و نشر کتاب» بوده که بعدها با «موسسه انتشارات فرانکلین» که در سال 1333 با مدیریت همایون صنعتی‌زاده شروع به کار کرده بود، ترکیب شد. از جمله کسانی که در سال‌های آغازین فعالیت این موسسه، توانستند با تدبیر خود سنگ بنای این نشر را به‌درستی بنا نهند، می‌توان به احسان یارشاطر، عبدالحسین زرین‌کوب و ایرج افشار اشاره کرد. موسسه فرانکلین که زیرشاخه‌ی نمایندگی مرکزی نیویورک بود در 2 دهه‌ی ابتدای فعالیتش توانست در عرصه‌ی چاپ و نشر کتاب و البته توسعه‌ی فرهنگ و ادب در ایران گام‌های بزرگ و تاثیرگذاری بردارد. این موسسه که 1 سال پیش از انقلاب به «سازمان آموزشی نومرز» تغییر نام پیدا کرد، روند تغییر و تحول را پس از انقلاب نیز در پیش گرفت و ابتدا با عنوان «شرکت انتشارات و آموزش انقلاب اسلامی» به فعالیتش ادامه داد و 15 سال بعد هم کلا با انتشارات علمی و فرهنگی یکی شد. نشر علمی و فرهنگی که روز به روز گسترش می‌یافت در سال 1380 سه شرکت «شرکت چاپ و نشر کتیبه»، «شرکت بازرگانی کتاب‌گستر» و «شرکت فرهنگ فیلم ایران» را نیز زیرمجموعه‌ی خود قرار داد. از جمله آثار برجسته‌ای که در نشر علمی و فرهنگی منتشر شده‌اند می‌توان از «دایرةالمعارف فارسی» اثر غلامحسین مصاحب و محمد معین، «ترجمه‌ی تاریخ تمدن ویل دورانت» اثر بزرگانی چون احمد آرام و...، «از صبا تا نیما» اثر یحیی آرین پور، «گزیده سخن پارسی» به همت عزیزانی چون محمدرضا شفیعی کدکنی و... اشاره کرد. موسسه انتشارات علمی و فرهنگی در همه‌ی سال‌های فعالیت خود توانسته چیزی حدود 5000 عنوان کتاب را منتشر کند.

انتشارات علمی و فرهنگی از آن دسته از نشرهای نادری است که توانسته چند سال پس از جنگ جهانی دوم شروع به کار کند و  همه‌ی فراز و نشیب‌های سیاسی و اجتماعی را تاب بیاورد و تا امروز  به فعالیت خود ادامه دهد. هسته‌ی اولیه‌ی این نشر «بنگاه ترجمه و نشر کتاب» بوده که بعدها با «موسسه انتشارات فرانکلین» که در سال 1333 با مدیریت همایون صنعتی‌زاده شروع به کار کرده بود، ترکیب شد. از جمله کسانی که در سال‌های آغازین فعالیت این موسسه، توانستند با تدبیر خود سنگ بنای این نشر را به‌درستی بنا نهند، می‌توان به احسان یارشاطر، عبدالحسین زرین‌کوب و ایرج افشار اشاره کرد. موسسه فرانکلین که زیرشاخه‌ی نمایندگی مرکزی نیویورک بود در 2 دهه‌ی ابتدای فعالیتش توانست در عرصه‌ی چاپ و نشر کتاب و البته توسعه‌ی فرهنگ و ادب در ایران گام‌های بزرگ و تاثیرگذاری بردارد. این موسسه که 1 سال پیش از انقلاب به «سازمان آموزشی نومرز» تغییر نام پیدا کرد، روند تغییر و تحول را پس از انقلاب نیز در پیش گرفت و ابتدا با عنوان «شرکت انتشارات و آموزش انقلاب اسلامی» به فعالیتش ادامه داد و 15 سال بعد هم کلا با انتشارات علمی و فرهنگی یکی شد. نشر علمی و فرهنگی که روز به روز گسترش می‌یافت در سال 1380 سه شرکت «شرکت چاپ و نشر کتیبه»، «شرکت بازرگانی کتاب‌گستر» و «شرکت فرهنگ فیلم ایران» را نیز زیرمجموعه‌ی خود قرار داد. از جمله آثار برجسته‌ای که در نشر علمی و فرهنگی منتشر شده‌اند می‌توان از «دایرةالمعارف فارسی» اثر غلامحسین مصاحب و محمد معین، «ترجمه‌ی تاریخ تمدن ویل دورانت» اثر بزرگانی چون احمد آرام و...، «از صبا تا نیما» اثر یحیی آرین پور، «گزیده سخن پارسی» به همت عزیزانی چون محمدرضا شفیعی کدکنی و... اشاره کرد. موسسه انتشارات علمی و فرهنگی در همه‌ی سال‌های فعالیت خود توانسته چیزی حدود 5000 عنوان کتاب را منتشر کند.